„Oskar i pani Róża” to lektura, która czyta się szybko, ale zostaje w głowie na długo. Opowiada o dziesięcioletnim chłopcu chorym na białaczkę, który przebywa w szpitalu i wie, że jego choroby nie da się już zatrzymać. Brzmi bardzo smutno, ale ta książka nie jest tylko o śmierci. Jest też o życiu, bliskości, wierze, szczerości i o tym, że nawet w najtrudniejszym momencie człowiek może poczuć spokój.
Najważniejszą osobą dla Oskara staje się pani Róża, wolontariuszka odwiedzająca dzieci w szpitalu. Chłopiec nazywa ją ciocią Różą, choć nie jest jego prawdziwą krewną. To właśnie ona namawia go, żeby pisał listy do Boga i traktował każdy kolejny dzień jak dziesięć lat życia. Dzięki temu Oskar w ciągu kilku dni symbolicznie przeżywa dzieciństwo, wiek młodzieńczy, dorosłość i starość.
W tym opracowaniu znajdziesz wszystko, czego zwykle potrzeba przed lekcją albo sprawdzianem: krótkie streszczenie, szczegółowe streszczenie, plan wydarzeń, bohaterów, motywy, wyjaśnienie gatunku i pytania na test.
Oskar i pani Róża. Najważniejsze informacje o lekturze
„Oskar i pani Róża” to utwór Érica Emmanuela Schmitta, wydany po francusku w 2002 roku. Polskie wydanie ukazało się w przekładzie Barbary Grzegorzewskiej. Wydawnictwo Znak opisuje książkę jako historię dziesięcioletniego Oskara, który leży w szpitalu, oraz pani Róży, tajemniczej kobiety z przeszłością zapaśniczki, pomagającej mu odkryć sens życia w ciągu dwunastu dni.
| Informacja | Odpowiedź |
|---|---|
| Autor | Éric Emmanuel Schmitt |
| Tytuł | Oskar i pani Róża |
| Tytuł oryginalny | Oscar et la dame rose |
| Rok wydania | 2002 |
| Rodzaj literacki | Epika |
| Gatunek | Powiastka filozoficzna, opowieść w formie listów |
| Forma | Listy Oskara do Boga |
| Główny bohater | Oskar |
| Najważniejsza postać dorosła | Pani Róża, nazywana ciocią Różą |
| Miejsce akcji | Szpital dziecięcy, dom pani Róży, kaplica |
| Główny problem | Choroba Oskara i oswajanie nadchodzącej śmierci |
| Najważniejsze motywy | Życie, śmierć, wiara, samotność, rodzice, szczerość |
Rodzajem literackim książki jest epika, ponieważ utwór ma fabułę, bohaterów, narrację i świat przedstawiony. Gatunek najczęściej określa się jako powiastkę filozoficzną, bo historia Oskara służy nie tylko opowiedzeniu wydarzeń, lecz także skłania do refleksji nad życiem, cierpieniem, wiarą i śmiercią. Utwór jest napisany w formie listów, dlatego często mówi się również o powieści epistolarnej albo opowieści epistolarnej.
Krótkie streszczenie lektury Oskar i pani Róża
Oskar to dziesięcioletni chłopiec chory na białaczkę. Przebywa w szpitalu, gdzie przeszedł przeszczep szpiku. Niestety jego operacja się nie powiodła. Lekarze i rodzice wiedzą, że chłopiec umiera, ale nie potrafią powiedzieć mu prawdy wprost.
Oskar czuje, że dorośli ukrywają przed nim złe nowiny. Najbardziej boli go zachowanie rodziców. Jego rodzice kochają go, ale są tak przerażeni chorobą i śmiercią syna, że nie umieją z nim szczerze rozmawiać. Oskar w rozpaczy mówi nawet, że nienawidzi swoich rodziców, choć tak naprawdę czuje się samotny i opuszczony.
W szpitalu chłopiec poznaje panią Różę. To wolontariuszka, która odwiedza chore dzieci. Pani Róża poznała Oskara i szybko stała się jedyną osobą, przy której chłopiec mógł mówić szczerze. Ciocia Róża namawia go, aby zaczął pisać listy do Boga. Podpowiada mu też, by każdy dzień traktował jak dziesięć lat życia.
Dzięki pani Róży Oskar zaczyna inaczej patrzeć na swoje ostatnie dni. Zakochuje się w Peggy Blue, przeżywa radość, zazdrość, strach, wiarę, przebaczenie i pogodzenie. W końcu godzi się ze swoimi rodzicami, zbliża się do Boga i odchodzi spokojniej.
Streszczenie szczegółowe
Oskar przebywa w szpitalu dziecięcym. Ma dziesięć lat, ale wygląda młodziej, ponieważ choroba i leczenie bardzo go osłabiły. Inne dzieci nazywają go Jajogłowym, bo po terapii stracił włosy. Chłopiec choruje na białaczkę. Przeszczep szpiku, który miał mu pomóc, nie przyniósł oczekiwanego skutku. Oskar szybko orientuje się, że jego sytuacja jest bardzo poważna.
Dorośli nie mówią mu prawdy wprost. Doktor Düsseldorf, lekarz Oskara, jest przygnębiony, bo leczenie się nie powiodło. Rodzice Oskara również wiedzą, że stan syna jest ciężki, ale nie potrafią z nim rozmawiać. Chcą go chronić przed prawdą, lecz osiągają odwrotny efekt. Oskar czuje, że został sam.
Najtrudniejszy moment przychodzi wtedy, gdy chłopiec słyszy rozmowę dorosłych. Okazało się, że lekarz i rodzice wiedzą o nadchodzącej śmierci, ale nie mają odwagi powiedzieć mu tego uczciwie. Oskar czuł wtedy gniew, żal i rozczarowanie. Nie rozumiał, dlaczego rodzice rozmawiają o nim, ale nie z nim.
Właśnie dlatego zaczyna mówić, że nienawidzi swoich rodziców. Nie jest to jednak prawdziwa nienawiść. To raczej krzyk dziecka, które boi się śmierci i chce, żeby najbliżsi przestali udawać. Chłopiec potrzebuje szczerości, a nie milczenia.
W szpitalu pojawia się pani Róża. Jest wolontariuszką, czyli osobą, która odwiedza chore dzieci i daje im swój czas. Oskar nazywa ją ciocią Różą. To kobieta energiczna, bezpośrednia i pełna wyobraźni. Opowiada chłopcu niesamowite historie o swojej rzekomej karierze zapaśniczki. Czasem brzmi to tak, jakbyś oglądał film przygodowy, ale właśnie dzięki temu Oskar zaczyna się uśmiechać.
Pani Róża nie traktuje Oskara jak małego dziecka, które niczego nie rozumie. Mówi do niego poważnie, ale z czułością. Potrafi żartować, jednak nie ucieka od spraw najtrudniejszych. Ciocia Róża wyjaśniła Oskarowi, że może pisać listy do Boga. Chłopiec nie jest od razu pewien, czy wierzy, ale zaczyna pisać, bo potrzebuje kogoś, komu powie prawdę.
Listy stają się dla niego sposobem na wypowiedzenie tego, co ukrywa przed ludźmi. Pisze o chorobie, rodzicach, złości, miłości, śmierci, Peggy Blue i swoim strachu. Dzięki listom Oskar powoli porządkuje uczucia. Jego rozmowa z Bogiem nie jest idealna ani przesłodzona. Chłopiec pyta, złości się, czasem żartuje, ale coraz bardziej otwiera się na sprawy duchowe.
Najważniejszy pomysł pani Róży polega na tym, żeby Oskar traktował jeden dzień jak dziesięć lat życia. To zmiana perspektywy czasu. Skoro chłopcu zostało niewiele dni, może przeżyć je intensywnie, jak całe życie. Jednego dnia jest więc dzieckiem, kolejnego nastolatkiem, później dorosłym człowiekiem, mężem, osobą przeżywającą kryzys, starcem i kimś, kto uczy się pożegnania.
Ten pomysł pokazuje, że życie nie musi trwać długo, aby było ważne. Nic nie trwa wiecznie. Dorośli często zachowują się, jakby byli nieśmiertelni, ale wszyscy kiedyś umrą. Oskar rozumie to bardzo wcześnie, choć jest tylko dzieckiem.
W szpitalu ważna jest też Peggy Blue. To dziewczynka, w której Oskar się zakochuje. Jej skóra ma niebieskawy kolor z powodu choroby, dlatego chłopiec nazywa ją Peggy Blue. Oskar chce ją chronić, rozmawiać z nią i być dla niej kimś wyjątkowym. Peggy staje się jego żoną w dziecięcym, symbolicznym sensie.
Operacja Peggy jest dla Oskara bardzo ważna. Chłopiec prosi Boga, aby zabieg się udał. Kiedy okazuje się, że operacja Peggy powiodła się, Oskar czuje ulgę i radość. Jej skóra ma szansę odzyskać normalny odcień, a on sam czuje, że choć jego losy są tragiczne, potrafi cieszyć się dobrem drugiej osoby.
Wśród pacjentów są też inne dzieci. Pop Corn rywalizuje z Oskarem o uwagę Peggy. Bacon, czyli poparzony chłopiec, cierpi z powodu swoich ran. Brigitte jest dziewczynką z zespołem Downa, która okazuje uczucia w bardzo prosty i bezpośredni sposób. Einstein również należy do świata szpitalnych dzieci. Każde z nich ma własną tajemnicę, własny ból i własny sposób radzenia sobie ze strachem.
W pewnym momencie nadchodzi Boże Narodzenie. Oskar pyta Boga, co chciałby dostać na urodziny. To ważny moment, bo chłopiec zaczyna myśleć nie tylko o sobie. Zauważa, że wiara nie polega na spełnianiu zachcianek, ale na rozmowie, zaufaniu i patrzeniu na życie inaczej.
Kiedy rodzice przychodzą do szpitala, Oskar nie chce się z nimi spotkać. Ucieka i ukrył się w samochodzie pani Róży. Trafia do jej domu. Jej dom staje się miejscem ciepła i spokoju. Pani Róża przyjmuje go gorącą czekoladą. To bardzo ważna scena, bo poza szpitalem Oskar może odetchnąć i porozmawiać z ciocią szczerze.
Pani Róża pomaga mu zrozumieć rodziców. Tłumaczy, że oni nie są źli. Są przerażeni, bezradni i nie wiedzą, jak rozmawiać z synem, który umiera. Dzięki tej rozmowie Oskar zaczyna patrzeć na nich inaczej. Rozumie, że jego rodzice cierpią, bo bardzo go kochają, ale nie umieją udźwignąć własnej rozpaczy.
W końcu Oskar godzi się ze swoimi rodzicami. To nie jest cudowne uzdrowienie, ale bardzo ważne duchowe pojednanie. Chłopiec nie musi już odchodzić w poczuciu gniewu. Może przyjąć ich miłość, nawet jeśli wcześniej była nieporadna.
Pod koniec utworu Oskar coraz bardziej zbliża się do Boga. Wiara pomaga mu oswoić lęk przed śmiercią. Chłopiec nie przestaje być dzieckiem, ale zyskuje niezwykłą dojrzałość. Umiera spokojniej, bo nie jest już sam. Po jego śmierci ostatni list pisze pani Róża. To ona informuje Boga o odejściu chłopca.
Rodzice Oskara
Rodzice Oskara są w tej książce bardzo ważni, choć nie zawsze budzą sympatię. Czytelnik może mieć do nich żal, podobnie jak Oskar. Zamiast przyjść do syna i porozmawiać z nim szczerze, próbują uciec od najtrudniejszej prawdy.
Nie oznacza to, że są złymi ludźmi. Jego rodzice kochają go, ale ich miłość jest sparaliżowana strachem. Nie wiedzą, jak mówić o śmierci dziecka. Boją się własnych łez, własnej bezradności i tego, że nie mogą go uratować.
Ten wątek jest jednym z najbardziej poruszających. Książka pokazuje, że ukrywanie prawdy przed chorym może zwiększyć jego samotność. Oskar nie potrzebował udawania. Potrzebował obecności, odwagi i szczerej rozmowy.
Ciocia Róża
Ciocia Róża jest wolontariuszką w szpitalu. Nie jest lekarką, nie jest matką Oskara i nie może go wyleczyć. A jednak robi coś, czego inni dorośli nie potrafią. Jest przy nim naprawdę.
Pani Róża mówi z Oskarem prosto, ale mądrze. Nie oszukuje go, nie infantylizuje i nie ucieka od śmierci. Dzięki niej chłopiec może zapytać o Boga, cierpienie, miłość i odchodzenie. Może też śmiać się, słuchać historii o zapasach i choć przez chwilę nie czuć się tylko pacjentem.
Relacja Oskara i pani Róży pokazuje, że czasem najważniejszą pomocą nie jest lekarstwo, ale obecność drugiego człowieka. Ktoś, kto umie słuchać, może stać się dla chorego jedyną osobą, przy której da się oddychać spokojniej.
Pani Róży udało się coś, czego bali się inni
Dzięki pani Róży Oskar nie tylko przygotowuje się do śmierci, ale przede wszystkim uczy się żyć. To ważne, bo ta książka nie mówi wyłącznie o umieraniu. Mówi o tym, jak wykorzystać czas, który został.
Pani Róża namawia Oskara do pisania listów, do rozmowy z Bogiem i do spojrzenia na świat tak, jakby widział go po raz pierwszy. Ten motyw pojawia się również w opisie wydawniczym książki, gdzie podkreśla się pytanie, czy w ciągu dwunastu dni można poznać smak życia i odkryć jego sens.
Dzięki niej Oskar zaczyna rozumieć, że śmierć nie jest karą. Jest częścią życia. Bolesną, trudną, czasem niesprawiedliwą, ale nie pozbawioną sensu. Wiara pomaga mu nie dlatego, że usuwa chorobę, lecz dlatego, że pozwala mu mówić o lęku.
Bohaterowie lektury
| Bohater | Kim jest | Co warto zapamiętać |
|---|---|---|
| Oskar | Dziesięcioletni chłopiec chory na białaczkę | Pisze listy do Boga i oswaja nadchodzącą śmierć |
| Pani Róża | Wolontariuszka w szpitalu | Pomaga Oskarowi mówić prawdę, wierzyć i docenić życie |
| Rodzice Oskara | Mama i tata chłopca | Kochają syna, ale nie potrafią rozmawiać o jego śmierci |
| Doktor Düsseldorf | Lekarz Oskara | Jest bezradny po nieudanym leczeniu |
| Peggy Blue | Dziewczynka ze szpitala | Oskar zakochuje się w niej i nazywa ją swoją żoną |
| Pop Corn | Pacjent szpitala | Rywalizuje z Oskarem o Peggy |
| Bacon | Poparzony chłopiec | Pokazuje, że każde chore dziecko ma własne cierpienie |
| Brigitte | Dziewczynka z zespołem Downa | Okazuje uczucia spontanicznie i bez udawania |
| Einstein | Chłopiec ze szpitala | Jeden z dziecięcych towarzyszy Oskara |
Gatunek i forma utworu
„Oskar i pani Róża” to epika, ponieważ utwór opowiada historię bohatera, przedstawia wydarzenia, miejsce akcji i postacie. Gatunek można określić jako powiastkę filozoficzną, ponieważ fabuła prowadzi do refleksji nad sensem życia, śmiercią, wiarą, cierpieniem i miłością.
Powiastka filozoficzna skupia się na pokazaniu ważnej idei. Tutaj najważniejsza myśl jest prosta, ale bardzo mocna: nie długość życia decyduje o jego wartości, lecz to, czy człowiek potrafi kochać, przebaczyć, mówić prawdę i zauważać dobro.
Książka jest napisana w formie listów. Oskar pisze listy do Boga, a przez to czytelnik poznaje jego myśli bardzo bezpośrednio. Nie oglądamy chłopca z daleka. Widzimy jego strach, żarty, złość, nadzieję, miłość do Peggy Blue i stopniowe pogodzenie się ze śmiercią.
Najważniejsze motywy w lekturze
| Motyw | Jak pojawia się w książce |
|---|---|
| Choroba | Oskar choruje na białaczkę, a leczenie się nie powiodło |
| Śmierć | Chłopiec musi zmierzyć się z własnym odchodzeniem |
| Wiara | Oskar pisze listy do Boga i stopniowo zbliża się do spraw duchowych |
| Rodzina | Rodzice Oskara kochają go, ale boją się prawdy |
| Samotność | Oskar czuje się samotny, gdy dorośli unikają szczerości |
| Przyjaźń | Pani Róża staje się jego najważniejszą powierniczką |
| Miłość | Chłopiec zakochuje się w Peggy Blue |
| Czas | Każdy dzień liczy się jak dziesięć lat |
| Cierpienie | Choroba dotyka ciała, ale lęk i samotność dotykają duszy |
| Nadzieja | Nie oznacza cudownego uzdrowienia, ale odnalezienie sensu |
| Szczerość | Prawda pomaga Oskarowi bardziej niż udawanie |
Plan wydarzeń
| Kolejność | Wydarzenie |
|---|---|
| 1 | Oskar przebywa w szpitalu z powodu białaczki |
| 2 | Przeszczep szpiku nie przynosi oczekiwanego rezultatu |
| 3 | Chłopiec zauważa, że lekarze i rodzice ukrywają przed nim prawdę |
| 4 | Oskar czuje gniew i samotność |
| 5 | Pani Róża poznaje Oskara i zaczyna go odwiedzać |
| 6 | Ciocia Róża namawia chłopca do pisania listów do Boga |
| 7 | Oskar zaczyna traktować każdy dzień jak dziesięć lat życia |
| 8 | Chłopiec przeżywa symboliczne etapy życia |
| 9 | Oskar zakochuje się w Peggy Blue |
| 10 | Operacja Peggy kończy się pomyślnie |
| 11 | Oskar przeżywa zazdrość, miłość i pojednanie z Peggy |
| 12 | Chłopiec ucieka ze szpitala i trafia do domu pani Róży |
| 13 | Pani Róża pomaga mu zrozumieć rodziców |
| 14 | Oskar godzi się ze swoimi rodzicami |
| 15 | Chłopiec zbliża się do Boga i oswaja śmierć |
| 16 | Oskar umiera, a ostatni list pisze pani Róża |
Co ta książka mówi o śmierci
„Oskar i pani Róża” pokazuje, że rozmowa o końcu życia nie musi być tabu. Śmierć jest tu czymś trudnym i bolesnym, ale nie zostaje przedstawiona jako kara. Pani Róża pomaga Oskarowi zrozumieć, że lęk przed śmiercią jest naturalny, ale można go oswoić.
Najbardziej poruszające jest to, że chłopiec nie potrzebuje wielkich słów. Potrzebuje kogoś, kto nie ucieknie. Kogoś, kto pozwoli mu mówić o strachu, miłości, Bogu i rodzicach. Dzięki pani Róży Oskar przestaje być sam ze swoją tajemnicą.
Historia Oskara uczy empatii. Czytelnik zaczyna rozumieć, że cierpienie chorego dziecka nie polega tylko na bólu fizycznym. To także samotność, brak szczerej rozmowy, strach przed opuszczeniem i potrzeba bycia traktowanym poważnie.
Czego uczy Oskar i pani Róża
Ta książka uczy, że życie jest kruche. Człowiek często myśli, że ma dużo czasu, ale nikt nie ma takiej gwarancji. Dlatego warto doceniać codzienne rzeczy: rozmowę, obecność bliskich, zdrowie, przyjaźń, miłość i spokój.
Lektura pokazuje też, że prawda jest trudna, ale może być lepsza niż milczenie. Rodzice Oskara chcieli go chronić, lecz ich milczenie sprawiło, że czuł się odrzucony. Dopiero szczerość pozwoliła mu się z nimi pogodzić.
Najważniejsza lekcja płynie jednak z relacji Oskara i pani Róży. Nie zawsze możemy kogoś uratować. Czasem nie możemy zmienić losu. Ale możemy być obok, słuchać i nie zostawiać drugiego człowieka samego.
Pytania, które mogą pojawić się na teście
| Pytanie | Odpowiedź |
|---|---|
| Kto jest autorem książki Oskar i pani Róża | Éric Emmanuel Schmitt |
| Kim jest Oskar | Dziesięcioletnim chłopcem chorym na białaczkę |
| Gdzie przebywa Oskar | W szpitalu dziecięcym |
| Kim jest pani Róża | Wolontariuszką odwiedzającą dzieci w szpitalu |
| Dlaczego Oskar pisze listy | Chce rozmawiać z Bogiem o swoich uczuciach i lękach |
| Kto namawia go do pisania listów | Ciocia Róża |
| Co oznacza zasada jednego dnia jako dziesięciu lat | Oskar symbolicznie przeżywa całe życie w kilka dni |
| Kim jest Peggy Blue | Dziewczynką, w której zakochuje się Oskar |
| Co stało się z leczeniem Oskara | Przeszczep szpiku się nie powiódł |
| Dlaczego Oskar był zły na rodziców | Bo ukrywali przed nim prawdę |
| Jaki jest główny temat lektury | Życie, śmierć, wiara, cierpienie i szczerość |
Pytania opisowe na sprawdzian
Wyjaśnij, dlaczego Oskar zaczął pisać listy do Boga.
Oskar zaczął pisać listy za namową pani Róży. Listy pomogły mu mówić o samotności, strachu, złości, miłości i chorobie. Dzięki nim mógł wyrazić to, czego nie potrafił powiedzieć rodzicom ani lekarzom.
Opisz relację Oskara z panią Różą.
Pani Róża była dla Oskara najważniejszą osobą w ostatnich dniach życia. Traktowała go poważnie, mówiła z nim szczerze i nie bała się tematów trudnych. Dzięki niej chłopiec poczuł się mniej samotny.
Dlaczego Oskar był zły na rodziców.
Oskar czuł, że rodzice ukrywają przed nim prawdę o chorobie. Bolało go, że rozmawiali z doktorem, ale nie potrafili rozmawiać z nim. Jego gniew wynikał z poczucia samotności i odrzucenia.
Na czym polegała przemiana Oskara.
Na początku Oskar był pełen gniewu, nieufności i lęku. Dzięki pani Róży, listom do Boga i rozmowom o życiu zaczął rozumieć miłość, przebaczenie, wiarę i śmierć. Z czasem odnalazł spokój.
Dlaczego Oskar i pani Róża to powiastka filozoficzna.
Ponieważ książka nie skupia się tylko na wydarzeniach. Przedstawia ważne pytania o sens życia, śmierć, Boga, cierpienie, prawdę i miłość. Skłania czytelnika do refleksji.
Prawda czy fałsz
| Zdanie | Odpowiedź |
|---|---|
| Oskar ma dziesięć lat | Prawda |
| Oskar choruje na białaczkę | Prawda |
| Pani Róża jest jego biologiczną ciocią | Fałsz |
| Oskar pisze listy do Boga | Prawda |
| Rodzice Oskara od początku mówią mu całą prawdę | Fałsz |
| Peggy Blue jest dziewczynką ze szpitala | Prawda |
| Każdy dzień Oskar traktuje jak dziesięć lat | Prawda |
| Książka jest napisana w formie listów | Prawda |
| Oskar umiera pod koniec utworu | Prawda |
| Lektura pokazuje, że śmierć jest karą | Fałsz |
Pytania ABC
Kim jest Oskar.
A. Lekarzem w szpitalu
B. Dziesięcioletnim chłopcem chorym na białaczkę
C. Synem pani Róży
D. Bratem Peggy Blue
Poprawna odpowiedź
B
Kto namawia Oskara do pisania listów do Boga.
A. Doktor Düsseldorf
B. Peggy Blue
C. Pani Róża
D. Pop Corn
Poprawna odpowiedź
C
Co oznacza pomysł pani Róży, aby jeden dzień liczył się jak dziesięć lat.
A. Oskar ma szybciej dorosnąć w dokumentach
B. Chłopiec ma symbolicznie przeżyć całe życie
C. Lekarze prowadzą eksperyment
D. Rodzice chcą go pocieszyć
Poprawna odpowiedź
B
Kim jest Peggy Blue.
A. Wolontariuszką
B. Lekarką
C. Dziewczynką, w której zakochuje się Oskar
D. Siostrą Oskara
Poprawna odpowiedź
C
Dlaczego Oskar ucieka ze szpitala.
A. Chce uniknąć spotkania z rodzicami
B. Chce pojechać na wakacje
C. Chce odszukać doktora
D. Chce kupić prezent Peggy
Poprawna odpowiedź
A
Uwaga o prawach autorskich
Pisząc własne streszczenie albo opracowanie, warto używać własnych słów. Kopiowanie cudzych tekstów bez zgody autora może naruszać prawo autorskie. Ustawa o prawie autorskim przewiduje, że bezprawne rozpowszechnianie cudzego utworu lub opracowania bez uprawnienia podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności.
Krótka ściąga przed lekcją
„Oskar i pani Róża” to opowieść o dziesięcioletnim chłopcu chorym na białaczkę. Oskar przebywa w szpitalu, a po nieudanym przeszczepie szpiku dowiaduje się, że umiera. Dorośli boją się powiedzieć mu prawdę, dlatego chłopiec czuje się samotny i zły.
Najważniejszą osobą staje się dla niego pani Róża, czyli ciocia Róża. To ona namawia go do pisania listów do Boga i proponuje, aby każdy dzień traktował jak dziesięć lat życia. Dzięki temu Oskar symbolicznie przeżywa całe życie, zakochuje się w Peggy Blue, godzi się z rodzicami, odkrywa wiarę i oswaja śmierć.
Najważniejszy wniosek z lektury jest prosty: życie jest kruche, ale może mieć sens nawet wtedy, gdy trwa krótko. Człowiek potrzebuje prawdy, bliskości, miłości i kogoś, kto zostanie obok, gdy przyjdą złe nowiny.
